Outra invernante…


…tomando o sol.
Fun dar unha volta para coñecer un sitio perto de Medeiros onde me dixeran que había érbedos. Algún hai pero xa non debía haber moitos e o lume queimou a aba de poñente que está despois do encoro do Río Búbal. Dubido que haxa moita bolboreta do tipo C. avis ou C. jasius. Para compensar o desagradable que resulta ver un monte queimado pasou esta Aglais urticae pousándose de pedra en pedra.


A Aglais urticae parécese moito á N. polichloros que puxen o outro día, se cadra un chisco máis pequena con tres pontos negros no anverso da á superior no lugar dos catro da Nymphalis e ese manchón escuro da zona discal que arrodea o abdomen da bolboreta e que non ten a N. polichloros como tampouco ten os pontos azuis na zona marxinal do anverso da á superior, entre outros pequenos detalles que se poden ver mellor ao agrandar esta foto.

Na categoría Lepidoptera, Nymphalidae, Rhopalocera | Leave a comment

Os enemigos das bolboretas

Luis Álvarez mándame este preciso documento dunha Misumena vatia coméndose unha Aporia crataegi. Está sacada en Cotobade, o 14/05/2011


Phylum ARTHROPODA / Subphylum CHELICERATA / Clase Arachnida / Orden Araneae / Suborden Araneomorphae / Familia Thomisidae Sundevall, 1833 / Misumena Latreille, 1804 / Misumena vatia (Clerck, 1758)
Phylum ARTHROPODA / Subphylum HEXAPODA / Clase Insecta / Orden Lepidoptera / Mariposas diurnas / SuperFamilia Papilionoidea / Familia Pieridae Duponchel, 1835 / Subfamilia Pierinae Duponchel, 1835 / Tribus Pierini Duponchel, 1835 / Aporia crataegi (Linnaeus, 1758)

Varios son os predadores das bolboretas en calquera dos seus estadíos. Os máis frecuentes dentro dos invertebrados son as arañas, a mantis e algunha libélula. Xa vin un lagarto dar un chouto para apañar un licénido e fallar, paseriformes que fican con partes das ás no peteiro, morcegos que comen couzas, etc…, até unha cadela vin,…, todo isto falando de imagos porque nas fases de ovo, eiruga ou crisálida os comensais son do máis diverso.

Na categoría Arachnida, Lepidoptera, Pieridae, Rhopalocera, Thomisidae | Leave a comment

As primeiras de 2012

Hoxe no val do Támega fixo un tempo espléndido con boa temperatura e á tarde fun dar unha volta por Monterrei para espreitar por se algunha saía tomar o sol. Nada máis chegar vin unha Nymphalis polychloros (outra vez a primeira do ano) e pouco despois vina no ar confrontada con outra bolboreta que resultou ser unha Aglais io. A N. polychloros deixouse fotografar de perto tomando o sol na pedra pero a Aglais io nin por iso. Despois como a cen metros do primeiro sitio atopei unha Aglais io de ás pechadas ao sol nunha parede de pedra pero por un problema de enfoque non fun capaz de retratala, logo pasou unha ou se cadra dúas, non podo dicir que non fosen a mesma, que supoño sería N. polychloros. Por moito que tentei seguilas non conseguín dar con elas de novo.


E na hora seguinte non apareceu nada de relevo a non ser unha perdiz despistada que apareceu por detrás miña desde unha xesteira cando estaba sentado no alto dunha viña ollando de redor por si voaba algunha outra bolboreta.
O bo é que xa voan, haberá que estar ao axexo nos abeiros os días de sol.

Na categoría Lepidoptera, Nymphalidae, Rhopalocera | 2 Comentarios

Os Limodorum

Plantae – Magnoliophyta – Liliopsida – Orchidales – Orchidaceae – Limodorum
Visto que aínda non é tempo de voar as bolboretas falarei de…orquídeas.
Xa fai uns cantos anos que José Otero e máis eu vimos fotografando as orquídeas galegas a raíz dun artigo na Nova Acta Compostelana de Carlos Cortizo & Elvira Sahuquillo, profesores da Universidade de A Coruña, que posteriormente publicaron a excelente Guía das Orquídeas de Galiza, aínda que é certo que xa antes tiñamos fotografado algunhas. Para eles, como para algún outro, os nosos agradecimentos porque sen as súas aportacións poucas teríamos fotografado, estamos en débeda con eles e se algo podemos facer para axudar non teñen máis que decilo. Non os coñecemos persoalmente, e ben que nos gostaría, porque moitas cousas nos gustaría preguntar.
No 2006, momento da publicación do libro, dixeron que había 39 especies. Posteriormente en La Voz de Galicia falouse que tiñan descuberto unha nova orquídea, a Dactylorrhiza cantabrica, que algúns pensan que pode ser un híbrido de Dactylorhiza insularis × D. sambucina e que eles din que corresponde ás poblacións galegas atribuídas até agora á especie D. sambucina. O ano pasado Xermán García Romai e Antonio Parada Mariño daban a coñecer as fotografías de Barlia robertiana feitas no Parque Natural de Corrubedo a primeiros de ano, unha orquídea da que non se tiñan noticias en Galicia desde principios do Século XX, no que se falaba dun exemplar recollido nun herbario que hoxe non aparece por ningures.
Son entón arredor de 40 especies das que levamos fotografado trinta e tantas e na que algunha se nos resiste no tempo, caso da Pseudorchis albida, a pesar de levar a cabo unha busca dirixida ao longo de varios anos, e non é a única porque algo similar acontece coa Epipactis helleborine. O caso da Epipactis fageticola é aparte porque os autores da guía dubidan da súa existencia dado que o lugar onde foi achada mudou radicalmente hoxe e nós nin nos dignamos en facer unha procura de xeito. Para rematar, e no meu caso concreto, está a dicotomía Orchis coriophora subs. fragans/Orchis coriophora subs. matrinii. Para algúns autores é a mesma orquídea. Eu fotografeina na Beira Litoral portuguesa e alí atopei exemplares máis claros, máis escuros, de maior e menor tamaño de esporón ou folla, que arrecendían, que cheiraban ou nin unha cousa nin outra. Non sei se hibridaron ou é que só hai unha especie. Das que atopei en Galicia falarei outro día.
E toda esta entrada para mostrarvos que Limodorum abortivum e Limodorum trabutianum son dúas especies que se poden diferenciar claramente botándolles un ollo á flor.



Vendo as planta enteiras sen entrar en detalles parecen a mesma. Tamaño, forma e colorido son moi semellantes, tende a ser maior e un pouco máis violáceo o L. abortivum e as follas (reducidas a escamas) son de enteiras a trilobuladas mentres que no L. trabutianum son de enteiras a tetralobuladas. Viven no mesmo medio, nas calias ourensáns, polo que distinguilas pasa por fixarse nas flores.


O labelo ten dúas partes diferenciadas no L. abortivum: hipoquilo, a parte basal, claramente máis estreita e epiquilo, a distal, máis ancha. Mentres que no L. trabutianum o labelo é moito menos diferenciado.


O outro detalle é o esporón; moi longo no L. abortivum e moi pequeno, apenas un botón, no L. trabutianum.
Con isto xa non debería haber lugar á confusión.
Son plantas curiosas, parece unha vara de cor violeta, con apenas clorofila, máis frecuente en lugares secos con sombra, que poden non chegar a aparecer todos os anos e aínda así florecer e dar froito baixo terra, que se as súas raíces asócianse con fungos micorrizas que lle aportan substancias carbonatadas, que aínda que pode haber himenópteros que axuden na polinización teñen a capacidade para autogamia e por iso a flor non chega a abrir e para rematar dicir que son plantas saprófitas ou parásitas. Custa velas a primeira vez porque ademáis non é unha planta moi común no noso país.

Atlas y Libro Rojo de la Flora Vascular Amenazada

Na categoría Flora galega, Orquídeas | Leave a comment

Biología y Ecología de los Licénidos Españoles

Recentemente foi publicado, penso que nunha edición persoal, o libro Biología y Ecología de los Licénidos Españoles de Miguel Ginés Muñoz Sarriot, que segundo di na contraportada é un riguroso repaso desta familia de lepidópteros aportando datos inéditos sobre plantas nutricias, parasitoides, mirmecofilia e incluso, a modo de conclusión, revisión de algúns taxóns. O volume, fruto de 20 anos de investigación, consta de máis de 700 fotografías de excepcional calidade que ilustran a estas bolboretas desde o ovo ao imago captando en moitos casos a súa interacción coas formigas. O precio é de 74 € debido a que é unha edición limitada, de excepcional calidade de impresión e sen ningún apoio institucional (segundo o dito polo autor).

Na categoría Lepidoptera, Lycaenidae, persoas, Rhopalocera | Leave a comment

O maquech (ou ma´-kech )

A raíz dun extraño artigo no último número dos Arquivos entomolóxicos galegos entérome deste costume mexicano de utilizar un insecto (Zopherus chilensis) enfeitado como xoia. Dado que o asunto se tornou manía e negocio, o pobre bicho está, non en perigo de extinción pero, nunha situación delicada, de aí que no artigo den consellos para unha correcta «manipulación» en cautiverio do coleóptero. O autor, Jesús Miss, xunto con Enrique Reyes-Novelo, xa publicara outro artigo no nº 2: Observaciones sobre la biología del Maquech, Zopherus chilensis, Gray, 1832 (Coleoptera: Zopheridae) en Yucatán, México. Parece que en Madagascar tamén fan algo parecido.

El ma´-kech según cuenta la leyenda que una princesa maya se enamoró de un hombre al cual no se le permitía casarse. Por lo que, con el corazón roto, lloró noche y día su amor prohibido. Un chaman, escuchando sus llantos y compadeciéndose de su miseria, la transformó en un brillante escarabajo, una hermosa joya viviente. Su amado lo prendió en su pecho. Desde entonces, ella pasó el resto de su vida cerca del corazón de quien tanto amaba.

Vía

A cousa vai de apañar o escarabello e pegarlle con silicona nos élitros, vidros, pedras preciosas ou semipreciosas, ademáis dunha cadeiña que remata nun imperdíbel para suxetalo á roupa, tal e como se pode ver nas imaxes, e logo vendelo aos turistas ou algúns que non son turistas.
Parece que isto dos escarabellos ven de antes dos mayas porque os soldados no antiguo Exipto levaban os ateucos (Scarabaecus sacer) durante a batalla, xa que consideraban que estos símbolos sagrados tiñan forza máxica e protexían ao soldado no combate e aínda hoxe é un souvenir do país (non o escarabello vivo). Ao longo da historia os coleópteros foron empregados como diuréticos, para a caída do cabelo ou afrodisíaco (Lytta vesicatoria), como cantantes ou coches pero fundamentalmente o seu uso como alfaias está moi extendido, en Ecuador usan o Chrysophora chrysochlora e fico coa dúbida de se estos outros insectos son ou non reais, ou se Mike Libby utiliza parte dos insectos nos seus aparellos. Se teño que ficar con algún bicho do estilo fico cos de Keisuke Kishi
Está claro que isto coas Bolboretas (e outros artrópodos) achados en Galicia, que di na cabezalla do blogue, ten pouco que ver pero se a alguén lle molesta a entrada non ten máis que manifestalo.

Na categoría Coleoptera | Leave a comment

Erythromma lindenii


O macho distínguese da femia por ter a cara azul mentras a da femia é amarelo-verdosa, o mesmo que o abdomen no que a femia ten os primeiros segmentos marelos ou tirando a verde ao igual que os últimos e polo medio azulado , mentras o do macho é azul, en ambos casos cas manchas negras polo lombo, son características no macho as de 3º-4º-5º e 6º con forma de pica alongada. Outro detalle importante é un pterostigma de cor amarela máis longo que ancho.
Habita ríos, regatos, pozas, barreiras e lagoas
Fotografado no concello de Friol no mes de setembro de 2011 por José Otero.

Na categoría Coenagrionidae, Odonata, Zygoptera | Leave a comment

Apoplymus pectoralis


Phylum ARTHROPODA / Subphylum HEXAPODA / Clase Insecta / Orden Hemiptera / Suborden Heteroptera / Infraord. Pentatomomorpha / Superfam. Lygaeoidea (Schilling, 1829) / Familia Berytidae (Fieber, 1851) / Subfam. Berytinae (Fieber, 1851) / Tribu Berytini (Fieber, 1851) / Gen. Apoplymus Fieber, 1859 /
Luis Álvarez envíame unha foto deste insecto que identificou como Apoplymus pectoralis preguntándome se sei de máis citas deste insecto en Galicia. Como os meus coñecimentos non son gran cousa pedinlle permiso para publicala coa idea de que algún de vós poda aportar máis información sobre este membro da familia dos Berytidae.
A foto está sacada nun xardín, en Cerdedo (PO), o 15-10-2011.

Na categoría Berytidae, Hemiptera | Leave a comment

Mimetismo 1


Dous exemplares invernantes de Nymphalis antiopa fotografados a primeiros de Abril de 2011 en Oimbra, tratando de pasar desapercibidas ante a persecución de un suposto predador.

Na categoría Lepidoptera, Nymphalidae, Rhopalocera | Leave a comment

Oxygastra curtisii


Como estou bloqueado e sen ideas ten que aparecer José Otero para dar un pulo a este blogue con unha libélula espectacular: Oxygastra curtisii fotografada na Terra Cha en 2008.
Da súa distribución pola na nosa terra pódenos dar unha idea este mapa que aparece na ficha do Atlas de Invertebrados Amenazados de España, no que a Galiza respecta baseado fundamentalmente no traballo de Mónica Azpilicueta (coas citas de A. Cordero, Carlos Rey Raño, Xosé Lois Rey Muñiz, José Manuel Parada Encisa e Francisco Docampo Barrueco) desde os anos oitenta até 2007. Aparece no novo «Listado y Catálogo de Especies Amenazadas» do Real Decreto 139/2011, do 4 de febreiro e no Catálogo Galego de Especies Ameazadas.
É un odonato grande de cor verde metálica que segundo como lle incida a luz pode semellar verde oscuro ( a min a primeira vez que a vin díxenlle a J. Otero que vira unha libélula case negra) con algunha pinta amarela en cabeza, tórax e lombo do abdomen, abdomen moi estreito que se dilata cara o extremo. As femias distínguense dos machos pola cor laranxa das ás. Voa de xuño até agosto nos tramos medios dos ríos.


Femia
Fotografías de 2008 feitas por José Otero.
Como xa teño dito en outras ocasións se algún de vós quere publicar as súas fotografías neste blogue só ten que envialas e decir data e localización da toma.

Journal of the Societas Internationalis Odonatologica

Na categoría Anisoptera, Corduliidae, Odonata | Leave a comment